Je dringt door me

Kolen van ogen

Schuimige sfeer

In de koude

Lippen doen acrobatiek

armen verkrampen

Verlangens stapelen op

Zonder rampen

Genegeerde passage

Ontelbaar zonnen

En jij naast mij

Op een plek, onverzonnen

‘Romantiek is dood’

Je weet niet wat zeggen

Durft niet vertellen

Dat je hem baarde

Nu zal je me kussen

Onverwacht

Passioneel zal het duren

Ons, wij en deze nacht

Ongelooflijk ongelukkig
Liefde,
onvoorwaardelijk verloren
Verpulverd
Bedorven met aarde

Vierkant papiertje
Plasjes
Hulp te weinig
Zomaar,
uit het niets

Gezellige tint
Sepia wezen
Weg
Vaarwel
Waarom zo snel?

Vegen van witte suiker verbergen het bewijs van de hitte van daarstraks. Telkens als de nacht valt, lijkt het of er niets gebeurd is. Alsof de zwarte merel zijn oranje bekje niet vulde met ons water en zich er tegelijkertijd niet bruut mee waste. Alsof ik barrevoets het gras niet voor het eerst dit jaar tussen mijn tenen voelde. Alsof mijn blote schouders het plakkerige goedje zonnecrème niet opgesmeerd kregen. Alsof ik nooit van je heb gehouden. Ik wou dat donker nooit kwam en schuld niet bestond. Ik wou dat wenkbrauwen niet konden buigen en lippen niet konden samentrekken tot een lijntje. Ik wou dat vingers zich niet konden ballen tot een vuist. Ik wou dat voeten geen schopbewegingen konden maken. Zij het in voetbal of in een gevecht. Had ik je toch het geluk gegund van de blonde deerne. Had ik je maar sneller vaarwel gezegd. Samen vormden we pech en genegenheid die zo flauw waren als een zeemlap. Een band die we elkaar hebben voorgelogen en die eindigde in een doodlopende straat. Ik nam je armen en legde ze om mij en voelde terug die kracht. De rode bloem met zachte veren, de liefde die ons samen bracht.

Een filter op jou woorden

Klinkend als moorddadige donder

Barmhartigheid verloren

En liefde

De streep op mijn voorhoofd

Brand

Stooft

Defloratie der emoties

En mijn liefde, voor jou

caterpillar

If you were a murderer

sense would arrive

The urges you feel, thoughts to lose

feelings too complex, for you fool

Believed you loved me

Deep, deep down

But no human as selfish

As you, my personal clown

Confidence veils your conscience

And other things too

You payed for my love

and will steal it soon

Now you want to lose me

Asking for refunds

All I do is nod

Aware of the wounds

De hemel breekt met vijvers,

van lichtblauw en oranje

Een zachte uitademing,

slaagt genade op het donker

De kleuren die mijn gezicht beslagen,

in ongeloof en kracht

Lichten het zeemvel op,

mijn masker voor vannacht

Alles wordt ontastbaar,

ik zoek de gordijnen met mijn handen uitgestrekt

Nu is het donker,

niemand wacht of vecht

Mijn huid van schuim van rozenblaadjes,

wacht tot ik schiet

Het stroomt hier gedachten

gevoelens peddelen weg van het vergiet

Er is geen hoogte of laagte,

er is geen eb en vloed

Alleen het opgejaagde,

en de verloren moed